ฉันถูกแบนออกจากคำที่มีความหมายว่า “ความรัก” แม้ตอนที่ฉันคิดว่าฉันสามารถเขียนมันขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง ‘ความรัก’ ของฉันยังกีดกันฉันออกห่างจากตัวมัน ตอนนี้ฉันรู้ตัวแล้วว่า ฉันโหยหามันและฉันไม่สามารถที่จะไขว่คว้ามันไว้ได้ เพราะมันไม่ได้เลือกฉัน  และฉันก็ไม่รู้เลยว่าต้องทำอย่างไรให้สิ่งนั้นเลิกวิ่งหนีและปฏิเสธฉัน แต่ถึงอย่างนั้นฉันเองก็อยู่มาได้จนถึงช่วงอายุขนาดนี้โดยปราศจากมัน 

นั่นเป็นเพียงคำพูดปลอบใจที่ฉันพูดกับตัวเองว่าฉันสามารถอยู่ได้โดยไม่มีมันและไม่ต้องการมัน แต่นั่นไม่จริงเลย เพราะถ้าหากไม่เคยได้รับมัน เราคงไม่รู้ว่ามันรู้สึกอย่างไรและจะไม่โหยหามัน ถ้าเราโหยหามันแสดงว่าเราเคยได้รับสิ่งนั้นแต่บัดนี้มันไม่เหลืออยู่อีกแล้ว จากไปหายไปตายไปลาไปจะคำไหนก็เสียดแทงพอกัน